Avatar serisi artık tartışmasız bir şekilde sinema tarihinin kült köşesinde duruyor. James Cameron bir film çekmiyor, resmen bir dünya kuruyor. Pandora’ya her dönüş, ister istemez “bunu sinemada izlemek gerekiyordu” dedirtiyor.  Avatar 3’ü vizyona girdiği gibi izlediğimde de ilk his tam olarak buydu: görsel olarak büyüleyici, seyir zevki çok yüksek, dev perdede akıp giden bir şölen. Ama iş hikâyeye gelince… İşte orada biraz tanıdık sularda yüzüyoruz. Üçüncü film, yapısal olarak ikinci filmden çok uzaklaşmıyor. Yine bir fetih arzusu, yine bir direniş, yine Pandora’yı ele geçirmeye çalışan “insan eliyle yaratılmış” bir tehdit. Düşman yine düşman, yöntemler yine acımasız. Bu döngü artık serinin omurgası haline gelmiş durumda. Bu kötü bir şey mi? Hayır. Ama şaşırtıcı da değil. Filmin asıl fark yarattığı nokta, albay karakterinin bu kez Ateş ve Kül klanıyla kurduğu bağ. Pandora’nın element haritası biraz daha genişliyor: Toprak zaten vardı, suyu ikinci filmde tanıdık, şimdi ateş sahneye çıkıyor. Bu yeni klan da tıpkı diğer Na’vi’ler gibi şamanistik ritüellerle, ruhani meditasyonlarla gücünü alıyor. Doğayla bağ var, ruh var, kadim bir bilgelik var… ama bir farkla: bunlar doğrudan kötü. Burada Cameron’un klasik anlatıya yaslandığını hissediyoruz. Su klanı “iyi”, ateş klanı “kötü”. Mitolojide, masallarda, hatta modern fantastikte bile sıkça gördüğümüz o net karşıtlık. Tanıdık, güvenli ama bir o kadar da klişe. Ateş ve Kül klanı ilginç bir potansiyele sahipken, ahlaki gri alanlara pek sokulmadan “karanlık taraf” etiketiyle bırakılıyor. Filmin teknik tarafıysa neredeyse kusursuz.  Grafikler, detaylar, renk paleti… Pandora hâlâ sinemanın en estetik evrenlerinden biri. Görsel anlatım öyle güçlü ki, hikâyedeki tekrar hissini zaman zaman unutturuyor. İzlerken sıkılmıyorsun; aksine “iyi ki sinemadayım” diyorsun. Bu açıdan Avatar 3, saf seyir keyfi olarak beklentiyi fazlasıyla karşılıyor. Final ise alışıldık Avatar finallerinden biraz daha tuhaf, biraz daha yarım bırakılmış hissi veriyor. Sanki bilinçli olarak seyirciyi rahatsız eden, “hikâye burada bitmedi” diye dürten bir kapanış. Bu da ister istemez beklentiyi dördüncü filme kaydırıyor. Belki de Avatar 3’ün asıl işlevi, büyük bir kırılmanın öncesindeki sessiz fırtına. Özetle: Avatar 3 kötü bir film değil, hatta çok iyi bir sinema deneyimi. Ama yenilik konusunda temkinli, hikâye konusunda güvenli oynuyor. Görsel olarak hayran bırakıyor, anlatı olarak tanıdık geliyor. Dördüncü film ise bu tekrar döngüsünü kırarsa, işte o zaman Pandora gerçekten yeni bir çağa girebilir